Menu

دانلود مقاله تحقیق پایان نامه

دانلود تحقیق پایان نامه مقاله رشته و گرایش : ادبیات برق عمران تاریخ شیمی فیزیک حسابداری روانشناسی مدیریت حقوق و..

انواع شيوه هاي اكتساب تكنولوژي

– انواع شيوه هاي اكتساب تكنولوژي

در اين بخش انواع شيوه هاي اكتساب تكنولوژي بيان می‌شود.

  • خريد حق امتياز[1]: در اين روش سازمان گيرنده تمام با بخشي از حقوق تكنولوژي را كه متعلق به سازمان ديگري است (دهنده تكنولوژي) در قبال پرداخت مبلغي يا ارائه خدماتي دريافت می‌کند. اين روش دستيابي به تكنولوژي، معمولاً در صنايع غذايي و دارويي و نيز فعالیت‌های خدماتي مورد استفاده قرار می‌گیرد. در اين روش، سازمان گيرنده تكنولوژي علاوه بر تسلط بر تكنولوژي مورد نظر، با استفاده از اعتبار و نام شركت مالك تكنولوژي به عرضه محصول/ خدمت در بازار اقدام می‌نماید. در اواسط دهه 50 شركت سوني حق استفاده از تكنولوژي ترانزيستور را از شركت تلگراف و تلفن آمريكا خريداري كرد و قادر شد تا به شكلي گسترده از اين تكنولوژي در محصولات خود استفاده كند (خليل، 1386، فارسيجاني و تيموريان، 1388).
  • فرانشيز[2]: يك نوع خاص از خريد حق امتياز است كه در آن دريافت كننده تكنولوژي از جانب مالك تكنولوژي مورد حمايت و پشتيباني مداوم قرار می‌گیرد. به عنوان مثال می‌توان از تامين مواد اوليه، تامين بازار يا آموزش پرسنل ياد كرد. در صنعت خدمات، كسب فرانشيز از يك شركت معتبر همچون برگركينگ، كاري است رايج و متداول. براي استفاده از نام چنين شرکت‌هایی و براي عرضه محصولات آن شركت، مجوز گيرنده مبالغي را به فرانشيز دهنده می‌پردازد (خليل، 1386، فارسيجاني و تيموريان، 1388).
  • سرمايه گذاري مشترك[3]: در اين روش دو يا چند بنگاه توان تكنولوژيك، دانش و منابع خود را براي توسعه يك تكنولوژي خاص به اشتراك می‌گذارند كه در آن يك شركت سوم كه معمولاً عمر محدودي دارد ايجاد می‌شود و طرفين همكاري، در سود و زيان آن شركت خواهد بود. معمولاً در پروژه هاي بزرگ كه هزینه‌ها و ريسنك سرمايه گذاري بالا می‌باشد استفاده از همكاري مشترك اهميت زيادي پيدا می‌کند (خليل، 1386، فارسيجاني و تيموريان، 1388).
  • در سرمايه گذاري مشترك دو يا چند شركت مادر توافق می‌کنند سرمايه، تكنولوژي، منابع انساني، مخاطرات و پاداش‌ها را به شكل يك موجوديت جديد تحت كنترل مشترك، تسهيم كنند. سرمايه گذاري مشترك، می‌تواند به صورت هر نوع معامله تجاري بوده كه افراد[4] در آن می‌تواند شامل اشخاص، گروهي از افراد، شرکت‌ها يا شركتهاي بزرگ باشند و به طور گسترده اي براي شرکت‌ها جهت ورود به بازار هاي خارجي استفاده می‌شود (هوانگ و دانگ، 2008).
  • استخدام و تبادل نيروي انساني[5] : در اين روش شركت گيرنده، متخصصاني را تحت شرايط خاصي استخدام نموده و يا از خدمات متخصصان ديگر شركتها به عنوان مامورد استفاده می‌نماید. در منابع مختلف از اين روش تحت عنوان كسب تكنولوژي از طريق افراد آموزش ديده نيز نامبرده شده است.
  • آموزش و تحصيل[6] : اين روش به دو بخش آموزش و تحصيل تقسيم می‌گردد (خليل، 1386).
  • تحصيل[7]: كاركنان شركت گيرنده تحت نظارت دهنده تكنولوژي در مقاطع مختلف جهت تحصيل در داخل يا خارج كشور اعزام شده و مدارك معتبر علمي دريافت می‌نمایند.
  • آموزش[8]: شركت گيرنده تكنولوژي دوره هاي كوتاه و بلند مدت مورد نياز را در شركت دهنده و يا تحت نظارت آن برگزار می‌کند. اين روش تحت عناوين ديگري نيز معرفي شده است كه از آن جمله می‌توان به دوره هاي مطالعاتي و آموزش و تحصيل در خارج اشاره نمود (خليل، 1386)
  • مهندسي معكوس[9]: در اين روش شركت گيرنده با شبيه سازي، شكستن كدها و پي بردن به رموز تكنولوژي و دوباره سازي محصولات به تكنولوژي دست می‌یابد. اين روش تحت عناوين ديگري نيز چون تقليد و كپي سازي از محصول معرفي شده است. هنگامي كه دسترسي به تكنولوژي سخت و محال باشد و يا هزينه هاي انتقال بالا و هزينه حقوقي پائين باشد از اين روش می‌توان استفاده نمود (خليل، 1386).
  • پيمانكاري[10]: در اين روش، شركت گيرنده به عنوان پيمانكار يك شركت ديگر فعاليت می‌کند و اقدام به توليد يا مونتاژ قطعات می‌نماید كه از اين طريق به دانش فني توليد و مونتاژ و دسترسي پيدا می‌کند (امرايي و مرادي، 1385).
  • برونسپاري[11]: در اين روش بعضي از فعاليتها به خارج از شركت انتقال داده می‌شود. در جريان اين انتقال و تحويل گرفتن محصولات ساخته شده توسط پيمانكار كه معمولاً با كنترل آن محصولات و يا حتي كنترل فرايند ساخت آن محصولات از جانب كارفرما همراه است، انتقال تكنولوژي يا دانش فني ساخت نيز اتفاق می‌افتد‌ (خليل، 1386).
  • قراردادهاي كليد در دست[12]: در اين روش گيرنده، تكنولوژي را در قالب يك پروژه كامل از دارنده تكنولوژي خريداري می‌نماید كه مراحل طراحي، نصب و راه اندازي و بهره برداري اوليه توسط دهنده تكنولوژي مديريت و اجرا می‌شود. در موارد خاصي، آموزش و پشتيباني پس از راه اندازي نيز جزء قرارداد می‌باشد. اين سریع‌ترین راه دستيابي به يك تكنولوژي است و خريدار نه تعهد خاصي نسبت به فروشنده دارد و نه منابع خاصي براي طراحي آن تكنولوژي نياز دارد. اما در اين روش هيچ گونه كنترلي بر تكنولوژي فروخته شده وجود ندارد و در واقع هيچ گونه دست يابي به تكنولوژي رخ نداده است. استفاده از اين روش براي دسترسي يافتن به تكنولوژي مستلزم ايجاد ارتباط قوي است با تامين كننده تكنولوژي به منظور اطمينان خاطر كسب كردن از استمرار پشتيباني تكنولوژي و ارائه به موقع آن براي افزايش طول عمر تكنولوژي خريداري شده. اين روش دست يابي به تكنولوژي، براي انواع بيروني تكنولوژي مناسب می‌باشد (خليل، 1386).
  • كسب تكنولوژي از طريق اخذ مالكيت يك شركت[13]: در اين روش شركت گيرنده به جاي انتقال مستقيم تكنولوژي از مالك آن، نسبت به خريداري شركت دارنده تكنولوژي و تملك آن اقدام می‌نماید. بديهي است از اين طريق تكنولوژي مورد نظر نيز كسب خواهد شد (چیزا و منزین[14]، 1998).
  • ادغام[15]: در اين روش يك شركت با شركت ديگر كه دارنده تكنولوژي است ادغام می‌شود و از اين بين شركت جديدي از تركيب دو شركت قبلي بوجود مي آِد كه در آن توانمنديهاي تكنولوژي به اشتراك گذاشته می‌شود. بديهي است در جريان به اشتراك گذاشتن توانمندی‌های تكنولوژيك، انتقال تكنولوژي و دانش فني بين دو سازمان اتفاق می‌افتد(چیزا و منزین، 1998).
  • ائتلاف[16]: در اين روش دو شركت توانايي تكنولوژيك خود را جهت رسيدن به تكنولوژي جديد به اشتراك می‌گذارند(چیزا و منزین، 1998). اين روش تشابه زيادي با روش سرمايه گذاري مشترك دارد با اين تفاوت كه در اين روش سهامي بين طرفين وجود نداشته و مدت همكاري كوتاه مدت می‌باشد (روبرت و بری[17]، 1985).
  • تملك سهام[18]: سرمايه گذاري در ديگر شرکت‌ها امكان دسترسي به تكنولوژي را فراهم می‌سازد و چندين شكل دارد.. گيرنده ممكن است در شركت منبع، سرمايه گذاري كند تا به دانش فني دسترسي يابد و يا شركت منبع، ممكن است در شركت گيرنده سرمايه گذاري كند تا آن شركت به تكنولوژي دسترسي پيدا كند. اين سرمايه گذاري می‌تواند به صورت سهام مساوي و يا سهام اقليت باشد. در روش سهام اقليت، يك شركت بخشي از سهام شركت عرضه كننده تكنولوژي را می‌خرد اما در مديريت آن نقش ندارد (چیزا و منزین، 1998).
  • همكاري در زمينه تحقيق و توسعه[19]: همكاري در زمينه تحقيق و توسعه به چند صورت امكان پذير است‌(خليل، 1386).
  • تحقيق و توسعه مشترك[20]: دو شركت بدون آنكه سهام يكديگر را خريداري نمايند تصميم می‌گیرند به طور مشترك در زمينه هاي تحقيق و توسعه اقدام به پژوهش و تحقيق در مورد تكنولوژي خاصي نمايند (چیزا و منزین، 1998).
  • قراردادهاي پيمانكاري تحقيق و توسعه[21]: در اين روش سازمان بخشي از فعالیت‌های تحقيق و توسعه خود را به صورت يك پروژه تعريف و به سازمانهاي ديگر به صورت قرارداد پيمانكاري واگذار می‌کند. با برون سپاري، يك شركت می‌تواند فرايند تحقيق و توسعه را انجام بدهد بدون اينكه مجبور باشد سرمايه گذاري سنگيني كند. بسياري از شرکت‌ها دارند به اين روش روي می‌آورند تا هزينه هاي تحقيق و توسعه خود را كاهش بدهند. محبوبيت اين روش به خصوص پس از پايان جنگ سرد افزايش يافته است، زيرا بسياري از مراكز تحقيق و توسعه كه قبلاً در خدمت اهداف نظامي و دفاعي بوده‌اند. اكنون در خدمت اهداف مدني در آمده‌اند. اين آزمایشگاه‌ها و مراكز تحقيقاتي، منابع انساني و فني لازم را در اختيار دارند و مدتي است كه خدمات خود را تجاري عرضه می‌کنند. بسياري از شرکت‌ها از اين فرصنت بهره برداري می‌کنند و پروژه هاي تحقيق و توسعه خود را به آن‌ها واگذار می‌کنند (خليل، 1386).
  • استفاده از تحقيق و توسعه داخلي[22]: در اين روش، شركت به منابع انساني و فني خود براي طراحي يك تكنولوژي داخل شركت اتكا می‌کند. اين امر مستلزم وجود يك نيروي كار فني قوي و حمايت مالي قوي از عمليات تحقيق و توسعه است.
  • رقابت صنعتي[23]: در اين روش دسترسي به اطلاعات فني و تكنولوژيك از طريق مختلف، بدون اطلاع و رضايت دارنده تكنولوژي انجام می‌پذیرد. با وجود ترديد اخلاقي در اين روش، استفاده از آن ممكن است يك تصميم منطقي براي رسيدن به تكنولوژي باشد. اين روش در صنايع با تکنولوژی‌های بالا كه منجر به پيشرو بودن در تكنولوژي و بازار می‌شود كاربرد بيشتري دارد (خليل، 1386).

جدول2-2 انواع روشهاي اكتساب تكنولوژي با توجه به تحقيقات گذشته تعديل شده از (دعیم و کوک اوغلو، 2008)

کامالا و سوامی (1985)، دیل(1990)، لوپز مارتینز و همکاران (1994)، آلپ و همکاران (1970-الف،ب)، چیزا و همکاران (2000)، انکاترامان (2005)، روبرت و فوکودا (2004)، لیچتنتالار (2004)، ناکامورا و اوداگیری(2005) حمایت مالی از تحقیقات دانشگاهی کنسرسیوم مشت0رک تحقیقات صنعت و دانشگاه
ومهی (1993)، آلپ و همکاران(1997- الف،ب،ج)، پون و مک فرسون (2005) حمایت از تحصیلات تکمیلی کارمندان دانشکده های تخصصی
چونز و همکاران (2001)، همرت (2004)، کوک و سیلان (2007) مراکز تحقیق و توسعه خارجی
آلپ و همکاران (1997- الف،ب،ج)، پاک (2001)، ناکامورا و اوداگیری (2005) مشاوران
کلینگ (1980)، روثول (1992)، چیزا و منزینی (1998)، چیزا و همکاران (2000)، پاک (2001)، توشیکاوا (2003)، گرانستراند(2004)، لیچتنتالار (2004)، همرت ( 2004)، ناکامورا و اوداگیری(2005) توافق نامه های حق امتیاز( اعطای مجوز)
آلپ و همکاران(1997- الف،ب،ج)، چیزا و منزینی (1998) نشست‌های فنی
پون و مک فرسون (2005)، آلپ و همکاران (1997- الف،ب،ج) ژورنالهای فنی
پون و مک فرسون (2005) مشارکت در قرارد ادهای علامت تجاری[24]
نارایانا (1998)، آکاراکیری (1998)، جونز و همکاران (2001)، دویسترز و حاگدوم (2000)، کوک و سیلان (2007)، تسای و وانگ (2008)، پاک (2001)، آونی (2005)، آلپ و همکاران (1997- الف،ب،ج)، سووام و آلرد (2003)، گرنستراند (2004)،  همرت (2004) خرید تکنولوژی موجود
سن و روبنستین (1990)، روتول (1992)، آلپ و همکاران (1997- الف،ب،ج)، کروکاوا (1997)، نارایانا (1998)، منزینی(1998)، جونز و همکاران (2001)، کوک و سیلان(2007) روبنز و فوکودا(2004)، گرانستراند(2004)، سوام و عالید(2003) بهبود و توسعه تکنولوژی داخلی

در پژوهش حاضر كليه روشهاي دستيابي به تكنولوژي در قالب سه شيوه كلي مشاركت، خريد و ساخت دسته بندي گردیده‌اند. كه اين امر به علت جلوگيري از پيچيده شدن روند ANP صورت گرفته است. (لی و همکاران، 2009؛ شن و همکاران،2011).

[1] . Licensing

[2] . Franchise

[3] . Joint Venture

[4] . Persons

[5] . Human Exchange & Hiring

[6] . Training  & Exchange &Hiring

[7] . Educatlon

[8] . Training

[9] . Reverse Engineering

[10] . Subcontracting

[11] . Out Sourcing

[12] . Turn Key Project

[13]. Acquisiton

[14]. Chiesa & Manzin

[15] . Merger

[16] .Alliance

[17] . Robert& Berry

[18] . Equity Investmen

[19]. R&D ColIaboration

[20] . Join R&D

[21] . Contract out R&D

[22] . In house R&D

[23] . Industrial Espionage

[24] . Participation in trade shows